Polyethylene

In cosmetica is Polyethylene vooral een technisch hulpingrediënt: afhankelijk van het product kan het de consistentie beïnvloeden, een film vormen of als fijn schuurmateriaal dienen. In een peeling- of reinigingsproduct kan de schurende werking helpen om restjes mechanisch van het huidoppervlak te verwijderen. Het effect hangt af van de specifieke formule en de vorm van de deeltjes; de INCI-naam alleen zegt niet hoe grof of fijn een product aanvoelt. Uit de genoemde functies kan geen zelfstandige verzorgende werking worden afgeleid.

In decoratieve cosmetica kan de stof voorkomen in lipproducten, make-up of oogproducten. Daar kan de filmvorming mede bepalend zijn voor de eigenschappen van het aangebrachte laagje, terwijl de viscositeitsregeling de textuur van de formule beïnvloedt. In dergelijke producten is Polyethylene niet per se herkenbaar als zichtbaar bolletje. Het uiterlijk en het gevoel op de huid zijn het resultaat van de volledige formule en kunnen niet alleen op basis van de naam van dit ingrediënt worden voorspeld.

Mensen met verschillende huidtypen kunnen de stof tegenkomen in producten die worden afgespoeld of op de huid blijven zitten. Op basis van de genoemde cosmetische functies kan geen algemene aanbeveling worden gedaan voor de gevoelige, droge of vette huid. De beoordeling van de website deelt Polyethylene met score 5 in bij het gemiddelde risico en de gele categorie. Bij een bekende persoonlijke intolerantie is de specifieke productformule bepalend; de naam alleen bewijst noch dat iemand erop reageert, noch wat de oorzaak daarvan is.

Om je een beeld te vormen, kun je kijken naar het volledige gebruiksdoel van het product en naar de plaats van de stof op de ingrediëntenlijst. Polyethylene kan worden gebruikt als vaste stof, deeltjes of een anders verwerkte polymeervorm; de exacte fysieke vorm blijkt niet altijd uit het etiket. Als je om milieuredenen kunststofbestanddelen in cosmetica wilt vermijden, kun je specifiek op de INCI-naam letten. Die keuze betreft de productkeuze en staat los van de vraag of een cosmetisch product bij gebruik volgens de aanwijzingen huidverdraagzaam is.

Polyethylene wordt in cosmetica gebruikt als schuurmiddel, filmvormer of viscositeitsregelaar. Het kan daarom voorkomen in peelings en reinigingsproducten waarin een schurende werking gewenst is, maar ook in make-up en lipproducten, waar de textuur of de vorming van een film van belang kan zijn. De geschikte vorm en hoeveelheid hangen af van het producttype en de gewenste verwerking. De beschikbare gegevens bevatten geen betrouwbare waarde voor een gebruikelijke concentratie.

Bij het kopen kun je de stof herkennen aan de INCI-naam Polyethylene op de ingrediëntenlijst. De lijst geeft echter niet aan of het polymeer wordt gebruikt als zichtbaar deeltje of in een andere vorm. Als je een product met een schurende werking gebruikt, volg dan de gebruiksaanwijzing en let op hoe de formule aanvoelt op je huid. Er is geen onderbouwd specifiek advies over combinaties met andere werkzame stoffen voor dit ingrediënt.

De functie bepaalt of Polyethylene zinvol is in een formule: als schuurmiddel ondersteunt het de mechanische reiniging, als filmvormer draagt het bij aan de oppervlaktelaag en als viscositeitsregelaar verandert het de dikte van het product. Deze functies maken het niet tot een ingrediënt voor medische toepassingen en bieden geen basis voor een gerichte behandeling van huidproblemen. Je hoeft een product niet alleen vanwege de INCI-naam op een bepaalde manier te gebruiken; het etiket, het producttype en je persoonlijke voorkeur blijven bepalend.

• Controleer of Polyethylene op de ingrediëntenlijst staat.
• Kies een producttype op basis van het gewenste cosmetische doel, niet op basis van een verondersteld verzorgend effect.
• Volg bij mechanisch schurende producten de aanwijzingen van de fabrikant.
• Een concentratie of specifieke combinatie met andere ingrediënten kan hier niet als standaard worden aanbevolen.

Polyethylene wordt in cosmetica beschreven als schuurmiddel, filmvormer en viscositeitsregelaar. Volgens de opgegeven CosIng-status zijn er geen bekende beperkingen voor het ingrediënt. Dat betekent niet dat elke productformule zonder meer geschikt is: de huidverdraagzaamheid hangt ook af van het producttype, de eigenschappen en het gebruik.

Op het etiket herken je het ingrediënt aan de INCI-aanduiding Polyethylene. Er is hier geen waarde vermeld voor een specifieke maximumconcentratie of een speciale etiketteringsregel. De beoordeling van de website met score 5 heeft betrekking op de beoordeling van de huidverdraagzaamheid en is niet hetzelfde als een wettelijk verbod. Met de INCI-lijst kun je de stof identificeren, maar de deeltjesgrootte of vorm in het product wordt er niet door beschreven.

De technische bestendigheid van het polymeer is ook relevant vanuit milieuoogpunt: polyethyleen breekt chemisch en fysisch maar langzaam af en draagt bij onjuiste verwijdering bij aan plasticvervuiling. Dit betreft de persistentie van het materiaal in het milieu en staat los van een directe beoordeling van de huidverdraagzaamheid. Als je het ingrediënt wilt vermijden, kun je bij het kiezen van producten specifiek zoeken naar Polyethylene.

Polyethylene is een synthetisch geproduceerd polymeer van etheen en behoort tot de polyolefinen. In tegenstelling tot plantaardige oliën of wassen komt het niet als cosmetische grondstof in een plant voor, maar ontstaat het door kleine etheenmoleculen aan elkaar te koppelen tot lange ketens. In de chemische beschrijving wordt het een homopolymeer van etheenmonomeren genoemd. De ketenlengte en structuur kunnen verschillen tussen de verschillende typen polyethyleen.

De eerste gedocumenteerde productie lukte Hans von Pechmann in 1898 per ongeluk tijdens onderzoek met diazomethaan. Zijn collega's Eugen Bamberger en Friedrich Tschirner herkenden de lange koolstof-waterstofketens en gaven de stof de naam polymethyleen. Deze vroege methode was ongeschikt voor industriële productie, omdat diazomethaan instabiel en giftig is. De naam polyethyleen verwijst naar etheen, waarvan de moleculen het polymeer vormen.

Een industrieel bruikbare synthese werd in 1933 bij Imperial Chemical Industries in Engeland eveneens per ongeluk ontdekt. Eric Fawcett en Reginald Gibson verkregen onder hoge druk uit een mengsel van etheen en benzaldehyde een witte, wasachtige stof. Pas in 1935 lukte het Michael Perrin om een reproduceerbare hogedruksynthese uit te voeren. Daarmee werd de productie van polyethyleen met lage dichtheid vanaf 1939 mogelijk. Later maakten katalysatoren productie onder mildere omstandigheden mogelijk, evenals de productie van andere typen, zoals polyethyleen met hoge dichtheid.

Polyethylene is een thermoplastische kunststof en een polymeer uit de groep van de polyolefinen. Het bestaat uit etheen-eenheden en is semi-kristallijn en apolair. Zuiver polyethyleen wordt omschreven als kleurloos tot ondoorzichtig; cosmetische grondstoffen kunnen er afhankelijk van hun vorm en verwerking verschillend uitzien. De eigenschappen hangen onder meer af van de ketenstructuur en de polymerisatiegraad.

• De cosmetische functies zijn onder andere schurende werking, filmvorming en viscositeitsregeling.
• De kunststof is zeer chemisch bestendig.
• Polyethyleen wordt beschreven als onoplosbaar in water.
• De verschillende typen lopen uiteen van wasachtige vaste stoffen tot hoogmoleculaire, kristallijne vormen.
• Polyethyleen is apolair en semi-kristallijn.
• Er zijn geen specifieke pH-waarden of stabiliteitsgrenzen voor cosmetische formules vermeld.

Polyethylene ontstaat door ketenpolymerisatie van etheen en bestaat uit lange polymeerketens. Polyethyleen is doorgaans een mengsel van vergelijkbare etheenpolymeren met verschillende ketenlengtes; de vereenvoudigde formule luidt (C₂H₄)n. De kunststof behoort tot de polyolefinen en is semi-kristallijn en apolair.

In cosmetische producten kan Polyethylene dienen als schuurmiddel, filmvormer of viscositeitsregelaar. De schurende werking verwijdert onzuiverheden van het huidoppervlak door te schuren of te polijsten. Als filmvormer vormt de stof een laagje op de huid, het haar of de nagels. Bij viscositeitsregeling verandert de stof de dikte van het cosmetische product.

Polyethyleen is verkrijgbaar in verschillende varianten, waaronder typen met een lage en hoge dichtheid. De fysische eigenschappen kunnen verschillen afhankelijk van de ketenstructuur en polymerisatiegraad. Daarom beschrijft de verzamelnaam op zichzelf niet de mechanische eigenschappen van een specifieke cosmetische grondstofvorm.